پوشش رسانه ای کنسرت ها، نمایش و همایش ها، موسیقی هنری ایران

samandehi

logo-samandehi

مقالات

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

نقدی بر مقاله موسیقی، صلح، مسئولیت (دو)

ادامه بخش نخست...

یا علیزاده که اخیرا بحث مفصلی در این زمینه داشته است که دوباره خوانی آن خالی از لطف نیست.

سخنان حسین علیزاده Adobe Acrobat (کلیک کنید) ...

البته نگارنده معتقد نیست تنها باید به این وجهه از موسیقی پرداخت ولی طبیعی است که افراد مختلف بنا به اعتقادات و روحیات خود، ممکن است به زمینه های متفاوتی علاقمند یا حساس باشند. شاید کسی سلوک را بپسندد و به موسیقی عرفانی روی آورد و یا کس دیگری بخواهد در نقش مصلح اجتماعی ظاهر شود و به این نوع موسیقی بپردازد. بنابراین وظیفه یک منتقد این است که بدون دخالت دادن اندیشه ها و طرز فکرهای موسیقیدانان، آثار آنها را صرفا از جنبه اعتبار موسیقایی بررسی کند. (البته بدیهی است هر کسی بنا به اعتقادات خود می تواند نسبت به عده ای احساس نزدیکی بیشتری کند، این ایرادی ندارد).

سه: بنا به چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است، اتفاقا اگر موسیقیدان بخواهد نسبت به سرنوشت بشر حساس باشد، ابتدا باید به فکر هموطنان خود باشد. چطور است که نویسنده محترم (آقای سمیعی) که ادامه کارهای عارف و شیدا را به مصلحت نمی داند و نگران از بام افتادن این گونه افراد است، انتظار دارد که برای مردم عراق آهنگ بسازند. مردم خود ما به آن اندازه مصیبت دارند که سوژه مناسبی برای آهنگسازی باشد، عراق و افغانستان پیشکش.

پایان بخش دوم و آخر ...

ایاز رزمجویی (پدرام)

بیست و ششم خرداد ماه هشتاد و دو

این مطلب را به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید