پوشش رسانه ای کنسرت ها، نمایش و همایش ها، موسیقی هنری ایران

samandehi

logo-samandehi

مقالات

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

اردوان کامکار، موسیقی دانی از نوع دیگر

در سال هزار و سیصد و چهل و هفت، در سنندج به دنیا آمد. او از چهار سالگی ساز را آغاز کرد. در سنی که همبازیانش در کوچه های شهر به بازی مشغول بودند. پدرش حسن کامکار و در ادامه برادر بزرگش پشنگ، او را به سطحی از نوازندگی رساندند که توانست از توانایی های خودش آگاهی یابد. پشنگ ردیف ها را به او آموخت. اردوان از کودکی در گروه های موسیقی که توسط پدرش در فرهنگ و هنر تشکیل شده بود، به عنوان نوازنده سنتور شرکت داشت. محیط خانه نیز به شکلی جدی، از موسیقی لبریز بود و فضایی بی نظیر برای پرورش، رشد و شکوفایی فراهم آورده بود. علاقمندی، استعداد، وضعیت مناسب فیزیکی و... همگی دست به دست هم دادند تا اردوان بتواند رشد کند. در سال هزار و سیصد و پنجاه و نه به تهران آمد و فعالیتش را جدی تر کرد. با کمک دیگر برادرانش هوشنگ و ارسلان، درس های هارمونی، کنترپوان، و اصول آهنگسازی را فرا گرفت. سنتورش را به سطح خوبی از لحاظ تکنیکی رسانده بود و در زمینه نوازندگی، ردیف موسیقی، گروه نوازی، اصول و مبانی موسیقی و آهنگسازی هم به درجاتی نسبتا خوب رسیده بود. و در این زمان بود که توانست موسیقی زمانش، نوازندگی سنتور و جایگاه و خواسته خودش را محک بزند. بله فقط در این موقعیت است که می توان کاری کرد. کلمه موقعیت کلمه بسیار مناسبی است، چرا که شخص راهی سخت و دشوار را رفته و توان ذهنش آنقدر بالاست که سنجش، و نتیجه اش برایش قابل درک است. می تواند سطح خودش را در بین اطرافیانش بسنجد. اردوان قبل از سال شصت و چهار، یعنی زمانی که فقط هفده سال داشت، دریا را ساخت. در سال شصت و نه آن را اجرا و به فاصله ای کم آن را در تالار وحدت به روی سن برد. کاری که به گواه کسانی که نوازنده سنتور هستند، کاری بسیار جدی و با تکنیکی بالاست. اردوان گونه دیگری می نواخت و شاید به همین دلیل و مهمتر از آن به خاطر سنش، نسبت به او بی توجهی شد. شاید اگر اساتید آن زمان که سن و سالی داشتند، چنین کاری می کردند، سخت مورد توجه قرار می گرفت. به همراه گروه خانوادگی شان، دور دنیا را چرخید و تجربه اش را به حدی بالا برد که هم اکنون وقتی با کامکارها روی سن می رود، به چیزی جز آداب سن و احترام به بزرگتر، فکر نمی کند. چرا در مورد این گروه، موسیقی خودش می آید و نیازی به کشتی گرفتن با ساز نیست. موسیقی در کامکارها از زمانی که پرده سن کنار می رود آغاز می شود. در این گروه پشنگ نیز سنتور می نوازد. استادی که بنا به گفته بعضی نوازندگان، که البته سلیقه ایست، صدای مضراب و سازش، خوش صداترین است. او استاد اردوان نیز است. اگر گذرتان به کنسرت کامکارها افتاد، با کمی دقت، می بینید که سلسله مراتب به بهترین شکل رعایت می شود. برخلاف بعضی گروه ها که بر سر صدای میکروفن ها دعواست، در این جا جز احترام چیزی نمی بینید. تکنوازی اول، همیشه با قشنگ است، و پس از آن پشنگ و به ترتیب تا به اردوان. اردوان کامکار، نوازنده ای است که سازش خصوصیاتی منحصر به فرد دارد. در زمینه وسعت صدایی و استفاده از امکانات فیزیکی ساز، توانسته ساز را به حد خوبی برساند. آشنایی با اصول آهنگسازی وی را در ساختن قطعاتی اغلب کنترپوانتیک، کمک کرده و قطعاتی با ترکیب چند ملودی همزمان را پدید آورده که از لحاظ تکنیکی در سطحی بالا قرار دارند. اردوان در قطعاتش بسیار از فاصله استفاده می کند و آکوردهای شکسته را به وفور در کارهایش می توان شنید. تقسیم ملودی های قطعات و تقسیم آن ها در دو دست یکی دیگر از ویژگی های نوازندگی اش است، و یکی از مهمترین توانایی هایش، قدرت مساوی دستانش است که مضراب های چپ و راستش را یکدست کرده است. ذهن خلاق او، توانایی تکنیکی و در این زمان، اعتماد به نفس بالایش به او اجازه هر کاری را می دهد. اردوان هم اکنون هم مشغول ساختن و نواختن است و این کار برایش عادت شده و بهتر بگوییم، جزیی از زندگی اش شده است. تدریس می کند و کنسرت می دهد. اردوان کامکار به جایی رسیده که باید بیشتر از این ها مطرح شود. بر روی اردوان و موسیقی اش بیشتر دقت کنیم، او حرفی نو برای گفتن دارد.

رضا کلانتری

بیست و یکم دی ماه هشتاد و دو

این مطلب را به اشتراک بگذارید

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

آخرین مطالب

یادداشت سردبیر

پربیننده ها

جشنواره موسیقی فجر سی و دو

کنسرت ها

سی و یکمین جشنواره موسیقی فجر