چاپ کردن این صفحه

داستان پشت پرده مرثیه جنگ بنجامین بریتن

داستان پشت پرده مرثیه جنگ بنجامین بریتن داستان پشت پرده مرثیه جنگ بنجامین بریتن

در مرثیه جنگ، بنجامین بریتن تنظیمات شاعر جنگ جهانی اول، ویلفرد اوون (1893-1918) را که زمانی او را «بزرگترین شاعر جنگ ما، و یکی از اصیل‌ترین شاعران قرن» توصیف می‌کرد، در چهار چوب قرار داد. مراسم توده لاتین برای مردگان

جنگ جهانی دوم و کاونتری

در طول نبرد بریتانیا در سال 1940، شهر کاونتری در معرض بمباران های جمعی متمرکز بود که در آن بسیاری از غیرنظامیان جان خود را از دست دادند و بسیاری از نقاط شهر با خاک یکسان شد. کلیسای جامع قرون وسطایی شهر تقریباً ویران شد.

پس از جنگ، تصمیم گرفته شد که کلیسای جامع کاونتری با طرحی جدید توسط معمار باسیل اسپنس با استفاده از مصالح مدرن و در کنار پوسته ساختمان اصلی بازسازی شود. روح این کار یک آشتی پس از درگیری بود که در پوسته کلیسای جامع سابق که به عنوان یادآوری آشکار از درگیری باقی مانده بود منعکس شد.

برای بزرگداشت تقدیس کلیسای جامع در می 1962، یک جشنواره هنری نمایشی برنامه ریزی شد. مطابق با ایده‌آل‌های پشت ساختمان، جشنواره کلیسای جامع کاونتری به عنوان یک عمل نمادین بین‌المللی آشتی و همچنین یک جشن ملی در نظر گرفته شد.

نمایی از پوسته بدون سقف کلیسای جامع کاونتری که از انتهای محراب به سمت در و برج غربی به راهرو نگاه می کند. آوار و آوار در داخل انباشته شده اند، با یک مسیر وسیع به سمت در، 1944.

 

 

کمیسیون مرثیه جنگ و استقبال از آن

در این زمینه بود که بریتن به رویکرد کمیته جشنواره کلیسای جامع کاونتری برای قطعه جدید پاسخ داد: «باید بسیار مفتخر باشم که با چنین مناسبت مهم و تکان دهنده ای در ارتباط هستم و تمام تلاشم را می کنم تا چیزی شایسته ارائه دهم. آی تی.'

این کمیسیون فرصت دوگانه ای را برای بریتن فراهم کرد: او توانست به آرزوی دیرینه خود برای سرودن یک اثر کرال در مقیاس بزرگ مناسب برای چنین مناسبت نمادین مهمی جامه عمل بپوشاند. و این به او اجازه داد تا عقاید صلح‌طلبانه دیرینه‌اش و ایمانش به ظرفیت انسانیت برای شفقت را در ملاء عام بیان کند. به قول خودش، او جنگ مرثیه را به عنوان «عملی برای جبران خسارت» ارائه کرد.

اولین اجرای War Requiem در 30 می 1962 در کلیسای جامع کاونتری بود. استقبال از این قطعه بیشتر از آن چیزی شد که سازنده آن در ابتدا برای آن چانه زنی می کرد: به زودی جامه یک بیانیه عمومی خشم علیه جنگ، درگیری و خشونت را به خود گرفت، احساساتی که تنها در سال 1964 و با پنجاهمین سالگرد شیوع آن تشدید شد. جنگ جهانی اول و نارضایتی فزاینده بین‌المللی از جنایات رخ داده در ویتنام.

 

وینستون چرچیل در حال قدم زدن از میان شبستان ویران شده کلیسای جامع کاونتری، انگلستان، پس از آسیب جدی در کاونتری بلیتز 14 تا 15 نوامبر 1940.

وینستون چرچیل در حال قدم زدن از میان شبستان ویران شده کلیسای جامع کاونتری، انگلستان، پس از آسیب جدی در کاونتری بلیتز 14 تا 15 نوامبر 1940.

 

 

ساختار رکوییم جنگ: آواز

در War Requiem، ترکیبی از Mass for the Dead (مس برای مردگان) و شعر اوون در سه سطح اجرا می شود.

  1. دو سرباز، یک تنور و یک باریتون، اشعار اوون را با همراهی یک ارکستر مجلسی متشکل از 12 ساز می خوانند تا تجربه افراد درگیر جنگ را نشان دهند.
  2. تکنواز سوپرانو، گروه کر بزرگ و ارکستر کامل، اندوه رسمی را نشان می‌دهند، و محدود به متن «رسمی» مذهبی مذهب تثبیت شده هستند.
  3. صدای اثیری صداهای کودکانه و اندام مجلسی که صداهای پاک و معصومانه آنها را از تجربه انسانی متمایز می کند.

ساختار رکوییم جنگ: فرم

بریتن در فرم سه خطی، تضادها و کنایه‌های ذاتی را بررسی می‌کند و از آن استفاده می‌کند و اغلب از شعر اوون برای تضعیف احساسات ارتدکس بیان شده در متن لاتین استفاده می‌کند. این امر در Offertorium  با کنار هم قرار دادن "Quam olim Abrahae promisisti" و تمثیل پیرمرد و جوان اوون به خوبی نشان داده می شود. نقل قول خود بریتن از Canticle II: Abraham and Isaac  (1952)  که صحنه ای از بازی رمز و راز قرون وسطایی در همان داستان کتاب مقدس است، به غنای کنایه می افزاید. در داستان کتاب مقدس، ابراهیم از فرمان خدا پیروی می کند و از پسرش اسحاق رحم می کند، در شعر اوون اسحاق را می کشد و همانطور که اوون می گوید "نصف بذر اروپا، یکی یکی".

ساختار رکوییم جنگ: موسیقی

زبان موزیکال War Requiem نسبتاً ساده است – بالاخره بریتن برای مخاطبان انبوه جذاب بود – اما در عین حال از موارد معمولی یا پیش پا افتاده اجتناب می کند.

ساختار موسیقی در عین حال مقرون به صرفه و پیچیده است، با طراحی به راحتی قابل تشخیص و ارکستراسیون مستقیم. بر خلاف سبک لاتین، تنظیمات اوون از نظر موسیقی مانند هر چیزی که در چرخه‌های آهنگ ارکستر یا اپرای مجلسی بریتن یافت می‌شود، پیچیده است و می‌توان آن را به عنوان یک چرخه آهنگ تعبیه‌شده در آیین مراسم توده در نظر گرفت. ایده بسیار شخصی

کنایه‌ای عجیب در War Requiem باقی می‌ماند که ایده استراحت با صدای تریتون (دو–فا دیز) که در آغاز Requiem aeternam بر روی زنگ‌ها شنیده می‌شود («آرامش ابدی، به آنها عطا کن، خداوندا» همراه است. از زمان‌های قرون وسطی این فاصله موسیقی به عنوان diabolus in musica («فاصله شیطانی در موسیقی») شناخته می‌شود. بریتن هم از تداعی‌های فراموسیقی خود و هم به ابهام آهنگ‌های آزاردهنده منحصربه‌فرد خود در سراسر آن ضربه می‌زند.

 

تنها زمانی که تنش این فاصله به طور کامل برطرف می‌شود، در پایان آگنوس دی ("بره خدا") بسیار زیبا رخ می‌دهد. این لحظه حقیقت در قطعه است. «در کالواری نزدیک آنکر» اوون و کلمات لاتین Agnus Dei  به طور همزمان اجرا می‌شوند و با عبارت بالنده تنور پایان می‌یابند که صریح‌ترین درخواست برای صلح در کل اثر است: «Dona nobis pacem».

این که ممکن است در پایان جنگ مرثیه احساس ناراحتی کنیم به دلیل ظهور دوباره تریتون توخالی است که بار دیگر توسط زنگ ها به صدا در می آید. همانطور که پیتر پیرز، شریک و مترجم اصلی بریتن، خاطرنشان کرد: "این پایان نیست، ما فرار نکرده ایم، هنوز باید در مورد آن فکر کنیم، ما اجازه نداریم در یک رویای صلح آمیز به پایان برسیم." یک فکر هوشیار و نگران کننده. در دنیایی که هنوز به مرثیه های جنگی و شاعران ما نیاز دارد تا به ما هشدار دهند.

 

منبع: www.eno.org

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
  • آخرین ویرایش در سه شنبه, 02 آذر 1400 23:33
  • اندازه قلم
موسیقی هنری ایران

آخرین‌ها از موسیقی هنری ایران

برای ارسال نظر وارد سایت شوید